Η οικογενειακή αγάπη δεν σβήνει το έγκλημα της χούντας

newsroom
✦ Τα σημαντικότερα με μια ματιά
  1. Πενήντα τρία χρόνια μετά την καταστολή του Πολυτεχνείου, η γκρεμισμένη πύλη παραμένει σύμβολο της βίας της δικτατορίας.
  2. Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης αποδίδει στον θείο του Ντερτιλή την είσοδο αρμάτων στο Πολυτεχνείο, την πτώση της πύλης και πυροβολισμούς κατά φοιτητών.
  3. Παρότι ως παιδί τον γνώριζε ως στοργικό θείο, ο Σουβαλιώτης τονίζει ότι η προσωπική αγάπη δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη για την καταστολή.
Τα βασικά σημεία επιλέχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης.

Πενήντα τρία χρόνια μετά την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, η γκρεμισμένη πύλη παραμένει σύμβολο της βίας που στράφηκε απέναντι στους φοιτητές και τον λαό. Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης περιγράφει σε ανάρτησή του τη βαθιά αντίφαση που κουβαλά ως ανιψιός του χουντικού Ντερτιλή: τον άνθρωπο που γνώρισε ως στοργικό θείο και τον πρωταγωνιστή της δικτατορικής καταστολής που ο ίδιος χαρακτηρίζει δολοφόνο.

Ο Σουβαλιώτης αποδίδει στον Ντερτιλή ότι οδήγησε ίλη αρμάτων μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου, συνέβαλε στην πτώση της πύλης και πυροβολούσε εναντίον φοιτητών. Γράφει ακόμη ότι ο θείος του καυχήθηκε στον οδηγό του για τη σκοπευτική του ικανότητα. Πρόκειται για μια υπενθύμιση του ποιοι αποφάσιζαν τότε: η χούντα και οι μηχανισμοί της επέβαλαν με τα όπλα τη σιωπή σε όσους διεκδικούσαν ελευθερία.

Για ένα παιδί, σημειώνει ο Σουβαλιώτης, ο φυλακισμένος θείος ήταν ένας αγαπημένος συγγενής που έστελνε γράμματα με φροντίδα. Μεγαλώνοντας, όμως, κατάλαβε τι είχε κάνει. Ο Ντερτιλής πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια. Η προσωπική σχέση δεν ακυρώνει την πολιτική ευθύνη: η καταστολή του Πολυτεχνείου δεν ήταν μια οικογενειακή ιστορία, αλλά βία του δικτατορικού κράτους απέναντι σε νέους ανθρώπους και σε μια κοινωνία που ασφυκτιούσε.

Share This Article
Μετάβαση στο περιεχόμενο
Η ΕΠΟΜΕΝΗ
Μενού
Η οικογενειακή αγάπη δεν σβήνει το έγκλημα της χούντας