- Πενήντα τρία χρόνια μετά την καταστολή του Πολυτεχνείου, η γκρεμισμένη πύλη παραμένει σύμβολο της βίας της δικτατορίας.
- Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης αποδίδει στον θείο του Ντερτιλή την είσοδο αρμάτων στο Πολυτεχνείο, την πτώση της πύλης και πυροβολισμούς κατά φοιτητών.
- Παρότι ως παιδί τον γνώριζε ως στοργικό θείο, ο Σουβαλιώτης τονίζει ότι η προσωπική αγάπη δεν αναιρεί την πολιτική ευθύνη για την καταστολή.
Πενήντα τρία χρόνια μετά την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973, η γκρεμισμένη πύλη παραμένει σύμβολο της βίας που στράφηκε απέναντι στους φοιτητές και τον λαό. Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης περιγράφει σε ανάρτησή του τη βαθιά αντίφαση που κουβαλά ως ανιψιός του χουντικού Ντερτιλή: τον άνθρωπο που γνώρισε ως στοργικό θείο και τον πρωταγωνιστή της δικτατορικής καταστολής που ο ίδιος χαρακτηρίζει δολοφόνο.
Ο Σουβαλιώτης αποδίδει στον Ντερτιλή ότι οδήγησε ίλη αρμάτων μάχης στον χώρο του Πολυτεχνείου, συνέβαλε στην πτώση της πύλης και πυροβολούσε εναντίον φοιτητών. Γράφει ακόμη ότι ο θείος του καυχήθηκε στον οδηγό του για τη σκοπευτική του ικανότητα. Πρόκειται για μια υπενθύμιση του ποιοι αποφάσιζαν τότε: η χούντα και οι μηχανισμοί της επέβαλαν με τα όπλα τη σιωπή σε όσους διεκδικούσαν ελευθερία.
Για ένα παιδί, σημειώνει ο Σουβαλιώτης, ο φυλακισμένος θείος ήταν ένας αγαπημένος συγγενής που έστελνε γράμματα με φροντίδα. Μεγαλώνοντας, όμως, κατάλαβε τι είχε κάνει. Ο Ντερτιλής πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια. Η προσωπική σχέση δεν ακυρώνει την πολιτική ευθύνη: η καταστολή του Πολυτεχνείου δεν ήταν μια οικογενειακή ιστορία, αλλά βία του δικτατορικού κράτους απέναντι σε νέους ανθρώπους και σε μια κοινωνία που ασφυκτιούσε.