✦ Τα σημαντικότερα με μια ματιά

1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζει μια εικόνα υπερασπιστή της δημοκρατίας, ενώ στην πραγματικότητα προωθεί τα συμφέροντα μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και μονοπωλίων.
2. Η καταστολή διαδηλώσεων σε κράτη-μέλη και η ανάδειξη των οικονομικών συμφερόντων των επιχειρήσεων υποδεικνύουν την υποκρισία της ΕΕ όσον αφορά τις δημοκρατικές αξίες.
3. Η ΕΕ λειτουργεί ως ένωση καπιταλιστικών κρατών που υπηρετεί την ισχυροποίηση του κεφαλαίου, ενώ οι εργαζόμενοι βιώνουν μειώσεις δικαιωμάτων και κοινωνικές ανισότητες, παρά τις διαφημιστικές της εκστρατείες.

Τα βασικά σημεία επιλέχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης.

Η ΕΕ των μονοπωλίων μάς κάνει μαθήματα δημοκρατίας – Πόση υποκρισία χωράει σε ένα διαφημιστικό σποτ;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση των τραπεζών, των πολυεθνικών, των εξοπλισμών και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων παριστάνει τον υπερασπιστή της δημοκρατίας. Μόνο που πίσω από τις καλοπληρωμένες διαφημίσεις κρύβεται μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα.

Τελευταία η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να μας συγκινήσει. Με διαφημιστικά σποτ, δραματική μουσική και βαρύγδουπες αναφορές στη δημοκρατία, την ελευθερία και τις πιέσεις που δήθεν απειλούν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως θύμα που χρειάζεται την υποστήριξη των πολιτών.

Είναι πραγματικά προκλητικό. Η Ένωση που υπηρετεί τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων ζητά από τους λαούς να τη λυπηθούν!

Αλήθεια, ποιος πιέζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Οι τραπεζίτες; Οι εφοπλιστές; Οι μεγαλοβιομήχανοι; Οι πολυεθνικές που απολαμβάνουν μια τεράστια ενιαία αγορά, κρατικές ενισχύσεις και πολιτικές προσαρμοσμένες στις ανάγκες της κερδοφορίας τους;

Ή μήπως πιέζονται οι εργαζόμενοι που βλέπουν τους μισθούς τους να εξανεμίζονται, οι συνταξιούχοι που μετρούν τα ευρώ, οι αγρότες που παλεύουν να επιβιώσουν και οι νέοι που αδυνατούν ακόμη και να νοικιάσουν ένα σπίτι;

Δημοκρατία με αστυνομικά γκλομπ

Η ΕΕ έχει το θράσος να διαφημίζει τη δημοκρατία την ώρα που σε κράτη-μέλη της οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με απαγορεύσεις, αστυνομική βία και καταστολή.

Όταν οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται, συχνά βαφτίζονται εμπόδιο στην οικονομία. Όταν οι αγρότες κινητοποιούνται, ενοχλούν την «ομαλότητα». Όταν οι λαοί αντιστέκονται σε πολέμους και αντιλαϊκές πολιτικές, ξαφνικά η ελευθερία της διαμαρτυρίας αποκτά όρια.

Τελικά, πόση δημοκρατία αντέχει το ευρωπαϊκό κεφάλαιο όταν αμφισβητούνται τα συμφέροντά του;

Η ΕΕ επικαλείται τις δημοκρατικές αξίες, αλλά οι αποφάσεις που καθορίζουν την οικονομική ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων διαμορφώνονται μέσα σε ένα θεσμικό σύστημα όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις διαθέτουν τεράστια οικονομική και πολιτική επιρροή.

Και ύστερα εμφανίζονται οι καλοπληρωμένες διαφημίσεις για να μας εξηγήσουν πόσο δημοκρατικό είναι αυτό το οικοδόμημα.

Η ΕΕ δεν είναι ένωση λαών. Είναι ένωση κεφαλαίων.

Ας τελειώνουμε κάποτε με το παραμύθι της «ευρωπαϊκής οικογένειας».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια διακρατική καπιταλιστική ένωση, οργανωμένη γύρω από τις ανάγκες της ενιαίας αγοράς, της συσσώρευσης κεφαλαίου και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων.

Δεν δημιουργήθηκε για να καταργήσει την εκμετάλλευση, ούτε για να παραδώσει την οικονομική εξουσία στους εργαζομένους.

Η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων αποτελεί θεμελιώδη αρχή της. Η προστασία του ανταγωνισμού βρίσκεται στον πυρήνα των συνθηκών της. Η κερδοφορία των επιχειρήσεων αντιμετωπίζεται ως προϋπόθεση της οικονομικής ανάπτυξης.

Και όταν αυτή η ανάπτυξη απαιτεί φθηνότερη εργασία, ελαστικά ωράρια, ιδιωτικοποιήσεις ή περιορισμό κοινωνικών δαπανών, οι εργαζόμενοι καλούνται να κάνουν θυσίες.

Για ποιον, όμως;

Για να αυξάνονται τα κέρδη εκείνων που ήδη συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο πλούτο.

Η περίφημη «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» σταματά εκεί όπου αρχίζουν οι απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Για τα μονοπώλια υπάρχουν δισεκατομμύρια. Για τους λαούς δημοσιονομική πειθαρχία.

Όταν πρόκειται για τη δημόσια υγεία, την παιδεία, τις συντάξεις και τους μισθούς, ακούμε συνεχώς για δημοσιονομικά όρια, ελλείμματα και ανάγκη συγκράτησης των δαπανών.

Όταν όμως πρόκειται για εξοπλισμούς, ενισχύσεις μεγάλων επιχειρήσεων και στρατηγικές επενδύσεις που εξυπηρετούν την ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, τα χρήματα βρίσκονται.

Η στρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας παρουσιάζεται πλέον ως αναπτυξιακή ευκαιρία.

Οι πολεμικές βιομηχανίες βλέπουν νέες αγορές και τεράστια συμβόλαια, ενώ οι λαοί καλούνται να αποδεχτούν τη λιτότητα και την ανασφάλεια ως φυσιολογική κατάσταση.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα πίσω από τα χαμογελαστά πρόσωπα των ευρωπαϊκών διαφημίσεων.

Μιλούν για ειρήνη, αλλά επενδύουν στην πολεμική οικονομία

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζεται ως εγγυητής της ειρήνης. Την ίδια στιγμή, όμως, επιταχύνει τους εξοπλισμούς και διεκδικεί ισχυρότερο γεωπολιτικό και στρατιωτικό ρόλο.

Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις και στα οικονομικά συμφέροντα βαφτίζονται «υπεράσπιση των ευρωπαϊκών αξιών».

Η ΕΕ δεν βρίσκεται έξω από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Συμμετέχει σε αυτούς, διεκδικώντας αγορές, ενεργειακούς πόρους, εμπορικούς δρόμους και γεωπολιτική επιρροή.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να ταυτίζουν τα δικά τους συμφέροντα με τις επιδιώξεις των ευρωπαϊκών οικονομικών και πολιτικών ελίτ.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από την κούρσα των εξοπλισμών και την όξυνση των ανταγωνισμών για το μοίρασμα των αγορών.

Δεν φοβούνται την κατάργηση της δημοκρατίας. Φοβούνται την αμφισβήτηση της εξουσίας τους.

Οι διαφημιστικές εκστρατείες της ΕΕ δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποκομμένες από τη βαθιά κοινωνική δυσαρέσκεια που αναπτύσσεται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί γνωρίζουν ότι εκατομμύρια άνθρωποι αμφισβητούν τις πολιτικές τους.

Αντί όμως να αμφισβητηθεί η ίδια η οικονομική πολιτική που γεννά τις κοινωνικές ανισότητες, επιστρατεύεται η επικοινωνιακή διαχείριση.

Μας ζητούν να υπερασπιστούμε την «ευρωπαϊκή δημοκρατία», αλλά αποφεύγουν το βασικό ερώτημα:

Ποιος έχει τελικά την πραγματική οικονομική εξουσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Ο εργαζόμενος που ζει από τον μισθό του ή ο επιχειρηματικός όμιλος που μπορεί να επηρεάζει κυβερνήσεις, να χρηματοδοτεί ομάδες πίεσης και να μεταφέρει τα κεφάλαιά του όπου εξασφαλίζει μεγαλύτερη κερδοφορία;

Η απάντηση είναι προφανής.

Κρατήστε τις διαφημίσεις σας. Οι λαοί χρειάζονται δικαιώματα, όχι παραμύθια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι κάποιο ουδέτερο οικοδόμημα που βρίσκεται πάνω από τις κοινωνικές τάξεις.

Είναι μια ένωση καπιταλιστικών κρατών, με βαθιές εσωτερικές αντιθέσεις, που στον οικονομικό της πυρήνα υπηρετεί την αναπαραγωγή και την ισχυροποίηση του κεφαλαίου.

Αυτό δεν αλλάζει με τηλεοπτικές καμπάνιες, με ευρωπαϊκές σημαίες ή με συγκινητικές αφηγήσεις περί κοινών αξιών.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να περιορίζεται στο δικαίωμα να ψηφίζεις κάθε λίγα χρόνια, ενώ οι βασικές οικονομικές αποφάσεις λαμβάνονται με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα και τα κέρδη των επιχειρήσεων.

Πραγματική δημοκρατία σημαίνει ουσιαστική συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους. Σημαίνει κοινωνικά δικαιώματα, ελευθερία στη συλλογική δράση και οικονομία που υπηρετεί τις ανθρώπινες ανάγκες αντί για την κερδοφορία μιας μειοψηφίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να ξοδεύει όσα χρήματα θέλει για να διαφημίζει τη δημοκρατία της. Δεν μπορεί όμως να διαφημίσει μακριά την πραγματικότητα.

Γιατί πίσω από τα ωραία λόγια υπάρχει μια αλήθεια που καμία επικοινωνιακή εκστρατεία δεν μπορεί να εξαφανίσει:

Η ΕΕ είναι ένωση των κεφαλαίων, όχι των λαών. Και όσο οι λαοί πληρώνουν τον λογαριασμό, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι θα συνεχίζουν να εισπράττουν τα κέρδη.

Ας κρατήσουν, λοιπόν, τα διαφημιστικά τους παραμύθια. Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται μαθήματα δημοκρατίας από εκείνους που αντιμετωπίζουν τις ανάγκες τους ως κόστος και τα κέρδη των μονοπωλίων ως προτεραιότητα.