Ένας παρωχημένος όπως και το σύστημα που υποστηρίζει..

newsroomΠΑΝΟΣ ΣΓΟΥΡΟΣ
✦ Τα σημαντικότερα με μια ματιά
  1. Ο συντάκτης κατηγορεί τον Λαζόπουλο ότι επικαλείται επιλεκτικά τη συνεργασία του ΚΚΕ το 1989, αποσιωπώντας τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το τρίτο μνημόνιο.
  2. Ο συντάκτης αμφισβητεί τον αντισυστημικό χαρακτήρα του Λαζόπουλου, επειδή επί χρόνια εργάστηκε σε μεγάλα ιδιωτικά κανάλια και ασκεί κριτική χωρίς να συγκρούεται με επιχειρηματικά συμφέροντα.
  3. Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η τηλεοπτική «επαναστατική» ρητορική μπορεί να συντηρεί το σύστημα, αν απλώς αλλάξει η πολιτική του διαχείριση.
Τα βασικά σημεία επιλέχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης.

Λένε πως όταν κάποιος δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει για το μέλλον, όλο στο παρελθόν γυρίζει.

Κάπως έτσι βλέπουμε και τον κύριο Λαζόπουλο να επιτίθεται ξανά στο ΚΚΕ, ανασύροντας την ιστορία με τη συγκυβέρνηση του 1989.

Για να μην ξεχνιόμαστε, όμως, ας θυμηθούμε τι έγινε τότε.

Το 1989 σχηματίστηκε κυβέρνηση συνεργασίας της ΝΔ με τον τότε Συνασπισμό, στον οποίο συμμετείχε και το ΚΚΕ. Πρωθυπουργός ήταν ο Τζαννής Τζαννετάκης. Ακολούθησε η κυβέρνηση Ζολώτα, με τη συμμετοχή ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Συνασπισμού. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 1990, μετά τις εκλογές.

Αλλά μιας και πιάσαμε τις συνεργασίες με τη Δεξιά, κύριε Λαζόπουλε, να θυμηθούμε και τον Πάνο Καμμένο;

Ναι, εκείνον που συγκυβέρνησε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον ΣΥΡΙΖΑ που στηρίζατε με τόσο πάθος από την τηλεόραση. Εκείνον που μαζί με τους ΑΝΕΛ ψήφισε το τρίτο μνημόνιο και φόρτωσε στον λαό κι άλλα βάρη.

Τότε δεν σας πείραζε η συνεργασία με τη Δεξιά; Ή μήπως το 1989 το θυμόμαστε, αλλά το 2015 κάνουμε πως το ξεχάσαμε;

Και μιας και μιλάμε για εξουσία, ας πούμε και δυο κουβέντες ακόμη.

Ο κύριος Λαζόπουλος δεν είναι κανένας άγνωστος που βγήκε χθες στην τηλεόραση. Χρόνια τώρα συνεργάζεται με μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, έχει γνωστές επαφές με πολιτικούς και έχει περάσει από τον Alpha της εποχής Κοντομηνά μέχρι το MEGA.

Δικαίωμά του, φυσικά. Αλλά να μας συγχωρεί που αναρωτιόμαστε: Πόσο αντισυστημικός μπορεί να παρουσιάζεται κάποιος όταν έχει περάσει τόσα χρόνια μέσα στη μεγάλη ιδιωτική τηλεόραση;

Δεν λέμε πως όποιος δουλεύει σε μεγάλο κανάλι δεν μπορεί να ασκεί κριτική. Αλλά άλλο να τα βάζεις με έναν πρωθυπουργό και άλλο να τα βάζεις με το ίδιο το σύστημα που υπηρετεί τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματιών.

Και μιας και μιλάμε για σάτιρα, να θυμηθούμε και τα σεξιστικά αστεία;

Τα χοντροκομμένα αστεία για τις γυναίκες, τα χαζά χονδροφοβικά ανέκδοτα, αλλά και τις προσωπικές επιθέσεις σε συναδέλφους του. Γιατί, κύριε Λαζόπουλε, άλλο σάτιρα και άλλο να μειώνεις ανθρώπους και να το παρουσιάζεις για χιούμορ.

Και εδώ έχουμε μια απορία.

Όλες αυτές οι τηλεοπτικές «εισαγγελείς» που κάθε τόσο μας κάνουν μαθήματα για τα δικαιώματα των γυναικών, έχουν ασκήσει την ίδια αυστηρή κριτική και στον κύριο Λαζόπουλο;

Ή μήπως όταν ο άλλος είναι στο ίδιο κανάλι με το ίδιο αφεντικό, τα πράγματα γίνονται λίγο πιο… ελαστικά;

Γιατί καλά είναι τα μεγάλα λόγια περί σεβασμού, αλλά καλό είναι να ισχύουν για όλους.

Και κάτι ακόμη. Ο αντικομμουνισμός δεν φοράει πάντα γραβάτα και δεν έρχεται πάντα από τη Δεξιά. Καμιά φορά φοράει και τον μανδύα του προοδευτικού, ανεβαίνει σε ένα τηλεοπτικό πλατό, λέει μερικά αστεία και περιμένει το χειροκρότημα.

Αλλά τα γεγονότα δεν αλλάζουν επειδή τα λέμε με χιούμορ.

Κι εσείς, κύριε Λαζόπουλε, τόσα χρόνια μάς κάνετε τον Τζέιμς Ντιν στον «Επαναστάτη χωρίς αιτία». Ή μήπως να το πούμε καλύτερα «Επαναστάτης με γεμάτες τσέπες»;

Γιατί από την τηλεόραση, με τα φώτα, τις κάμερες και τα χειροκροτήματα, εύκολα κάνεις τον επαναστάτη. Το δύσκολο είναι να τα βάλεις πραγματικά με αυτούς που έχουν το χρήμα και την εξουσία και φυσικά έχουν και τα κανάλια.

Και πριν ξαναπιάσετε το 1989 για να κάνετε μάθημα Ιστορίας στο ΚΚΕ, καλό θα ήταν να μας πείτε και δυο λόγια για τον Καμμένο, τον ΣΥΡΙΖΑ και τα μνημόνια.

Γιατί το 1989 δεν μπορεί να είναι σκάνδαλο και το 2015 να το κάνουμε γαργάρα.

Και για να τελειώνουμε, υπάρχει κι ένα τελευταίο ζήτημα.

Μήπως τελικά όλη αυτή η δήθεν επαναστατική φασαρία καταλήγει στο να συνηθίζουμε τα χάλια αυτού του συστήματος; Να μας λένε ότι τίποτα δεν αλλάζει, εκτός αν ξαναψηφίσουμε μια από τα ίδια, με άλλο όνομα και άλλη ταμπέλα;

Να φύγει δηλαδή η Δεξιά και να έρθει πάλι κάποια εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας, που θα μας υποσχεθεί αλλαγές, αλλά θα αφήσει τα μεγάλα συμφέροντα στη θέση τους;

Γιατί, όπως λέει κι ο λαός, το αφεντικό βαράει το ντέφι και η αρκούδα χορεύει. Εσείς πάντως αυτό κάνετε στα κανάλια που πάτε. Και αυτό θέλετε να κάνει και ο κόσμος με τον μανδύα του Δημοκρατικού Καπιταλισμού , όπως τον φαντάζεστε..

Και το ερώτημα είναι απλό: Αν αλλάξει το αφεντικό που κρατάει το ντέφι, αλλά συνεχιστεί ο ίδιος χορός, τι ακριβώς θα έχει αλλάξει για τον λαό;

Share This Article
Μετάβαση στο περιεχόμενο
Η ΕΠΟΜΕΝΗ
Μενού
Ένας παρωχημένος όπως και το σύστημα που υποστηρίζει..