Τα πλυντήρια του φασισμού δουλεύουν ξανά – Ο Κασιδιάρης δεν αθωώθηκε ποτέ!

newsroom
✦ Τα σημαντικότερα με μια ματιά
  1. Τηλεοπτικά κανάλια κάλυψαν την αποφυλάκιση Κασιδιάρη με κάμερες και μικρόφωνα, αντιμετωπίζοντας την επιστροφή του ως γεγονός τηλεθέασης.
  2. Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων διατήρησε τον Μάρτιο του 2026 την καταδίκη Κασιδιάρη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και του επέβαλε κάθειρξη 13 ετών.
  3. Η προβολή καταδικασμένου νεοναζιστή ως τηλεοπτικού σταρ ενδέχεται να κάνει τους νέους να θεωρήσουν τις ιδέες του φυσιολογική πολιτική επιλογή.
Τα βασικά σημεία επιλέχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης.

Το πρόσφατο βίντεο του Luben για τα «πλυντήρια» Κασιδιάρη και Λατινοπούλου αναδεικνύει μια αποκρουστική πραγματικότητα. Ο φασισμός επιχειρεί να γίνει ξανά μέρος της καθημερινότητάς μας. Όχι μόνο με συνθήματα μίσους και εθνικιστικές κορώνες, αλλά με τηλεοπτικά χαμόγελα, χορευτικά, κοσμικές εμφανίσεις και δημόσιες σχέσεις.

Από τον Λάκη Γαβαλά μέχρι τον Τάσο Ξιαρχό, διάφορες περσόνες της τηλεοπτικής υποκουλτούρας, που η δημοσιότητά τους είναι αντιστρόφως ανάλογη με την πολιτιστική τους προσφορά, μετατρέπουν την πολιτική σε φτηνό θέαμα. Χαμόγελα, χορευτικά και συνεντεύξεις με τη Λατινοπούλου, λες και πρόκειται για μια ακόμη κοσμική φιγούρα και όχι για ένα πολιτικό πρόσωπο με συγκεκριμένες ακροδεξιές θέσεις.

Και από κοντά τα τηλεοπτικά κανάλια. Κάμερες και μικρόφωνα να κυνηγούν τον Κασιδιάρη για μια δήλωση μετά την αποφυλάκισή του. Οι ίδιοι τηλεοπτικοί μηχανισμοί που κάποτε ανακάλυπταν με έκπληξη το τέρας, σήμερα αντιμετωπίζουν την επιστροφή του σαν ακόμη ένα γεγονός για τηλεθέαση.

Αλήθεια, τόσο μεγάλη ανάγκη είχε η ελληνική κοινωνία να ακούσει ξανά τον Κασιδιάρη; Άλλο η δημοσιογραφική ενημέρωση και άλλο να μετατρέπεις έναν καταδικασμένο πρώην ηγέτη της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής σε τηλεοπτικό πρωταγωνιστή.

Και επειδή ορισμένοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή: Ο ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΔΕΝ ΑΘΩΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!

Τον Μάρτιο του 2026 το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων διατήρησε την καταδίκη του για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, επιβάλλοντάς του κάθειρξη 13 ετών. Στις 15 Σεπτεμβρίου αποφυλακίστηκε με την ολοκλήρωση της έκτισης της ποινής του, βάσει του προβλεπόμενου υπολογισμού του χρόνου κράτησης και εργασίας.

Άλλο αποφυλάκιση και άλλο αθώωση. Η καταδίκη δεν εξαφανίστηκε επειδή άνοιξε η πόρτα της φυλακής.

Μιλάμε για ένα πρώην ηγετικό στέλεχος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, μιας εγκληματικής οργάνωσης που έσπειρε τον τρόμο, επιτέθηκε σε εργάτες, μετανάστες και αγωνιστές, και έχει συνδεθεί με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Αυτή την ιστορία δεν μπορεί να την ξεπλύνει ούτε μια τηλεοπτική συνέντευξη ούτε μια βραδιά στα μπουζούκια.

Το πιο επικίνδυνο, όμως, είναι αυτό που συμβαίνει στη συνείδηση της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων.

Όταν ένα παιδί βλέπει έναν καταδικασμένο για διεύθυνση νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης να αντιμετωπίζεται σαν τηλεοπτικός σταρ, υπάρχει ο κίνδυνος να θεωρήσει τις ιδέες του μια ακόμη φυσιολογική πολιτική επιλογή. Να ξεχάσει τις δολοφονίες, τα τάγματα εφόδου, το μίσος απέναντι στον διαφορετικό.

Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την κανονικοποίηση του φασισμού. Όχι απαραίτητα με μια σβάστικα στον τοίχο, αλλά με την καθημερινή εξοικείωση με εκείνους που εκπροσωπούν αυτές τις ιδέες.

Και φυσικά, ο φασισμός δεν φυτρώνει από το πουθενά. Η φτώχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια, η εκμετάλλευση και τα αδιέξοδα που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξή του. Εκεί όπου ο νέος άνθρωπος δεν βλέπει μέλλον, εμφανίζονται οι φασίστες για να του υποδείξουν ως εχθρό τον μετανάστη, τον διαφορετικό, τον φτωχότερο από τον ίδιο. Ποτέ εκείνον που πραγματικά τον εκμεταλλεύεται.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να χαϊδεύουμε αυτιά. Ο φασισμός δεν γίνεται λιγότερο αποκρουστικός επειδή φοράει κοστούμι, χαμογελάει στην κάμερα ή διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ούτε η ακροδεξιά γίνεται ακίνδυνη επειδή κάποιος αποφάσισε να τη συνοδεύσει με χορευτικά και χαβαλέ.

Και κάτι τελευταίο.

Κάποτε αυτή η χώρα έβγαλε έναν Μάνο Χατζιδάκι, έναν Μίκη Θεοδωράκη, έναν Μάνο Λοΐζο. Ανθρώπους που άφησαν πίσω τους έργο, πολιτισμό, σκέψη και μουσική που συνεχίζει να συγκινεί και να προβληματίζει γενιές ολόκληρες.

Σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου θεάματος κατακλύζεται από κατάλοιπα της κωστοπουλικής εποχής. Της εποχής που μας πούλησε τη χυδαιότητα για μαγκιά, τον νεοπλουτισμό για επιτυχία, την επιδειξιομανία για πολιτισμό και την τηλεοπτική σαχλαμάρα για ψυχαγωγία.

Και τώρα βλέπουμε ορισμένες από αυτές τις περσόνες να προσφέρουν δημοσιότητα και στην ακροδεξιά.

Από τον Χατζιδάκι, που ύψωνε τη φωνή του ενάντια στον νεοναζισμό, φτάσαμε στα τηλεοπτικά χορευτικά με την ακροδεξιά.

Δεν είναι απλώς ζήτημα αισθητικής. Είναι ζήτημα πολιτισμού, κοινωνικής συνείδησης και ιστορικής μνήμης.

Γιατί το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο να εμφανιστεί ξανά ο φασισμός. Είναι να έχει προηγουμένως μάθει η κοινωνία να μην ενοχλείται από την παρουσία του.

Share This Article
Μετάβαση στο περιεχόμενο
Η ΕΠΟΜΕΝΗ
Μενού
Τα πλυντήρια του φασισμού δουλεύουν ξανά – Ο Κασιδιάρης δεν αθωώθηκε ποτέ!