- Οι επιζώντες περιέγραψαν ότι μέσα σε καπνό, φωτιά και σκοτάδι αλληλοβοηθήθηκαν για να διαφύγουν και να απεγκλωβίσουν άλλους επιβάτες.
- Στο έκτο βαγόνι, οι επιβάτες επιχείρησαν να σπάσουν τα τζάμια όταν η πόρτα δεν άνοιγε, ενώ καπνός εισχωρούσε και η έξοδος καθυστέρησε.
- Η αδελφή θύματος ζήτησε από το δικαστήριο να τιμωρήσει τους ενόχους, δηλώνοντας ότι ο πόνος δεν της επέτρεπε να παρουσιαστεί ενώπιόν του.
Στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Λάρισας, οι μαρτυρίες επιζώντων της σύγκρουσης στα Τέμπη φωτίζουν μια δεύτερη, σκληρή πλευρά της καταστροφής: μέσα σε καπνό, φωτιά και σκοτάδι, επιβάτες περιγράφουν ότι πάλεψαν να βγουν και να βοηθήσουν άλλους ανθρώπους που είχαν εγκλωβιστεί. Η εικόνα που μεταφέρουν δεν είναι μιας άμεσης οργανωμένης διαφυγής, αλλά ανθρώπων που στήριξαν ο ένας τον άλλον για να σωθούν.
Η συνεδρίαση της κύριας δίκης άρχισε με επιστολή της Ανδρομάχης Αδαμίδου, αδελφής της Αναστασίας που έχασε τη ζωή της στη σύγκρουση. «Δεν αντέχουμε να σταθούμε ενώπιόν σας, μας πνίγει ο πόνος», ανέφερε, ζητώντας από το δικαστήριο να τιμωρήσει τους ενόχους.
Η 22χρονη Αικατερίνη Αντωνοπούλου, που ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι, κατέθεσε ότι αρχικά ένιωσε ένα δυνατό ταρακούνημα και λίγο αργότερα έσβησαν τα φώτα. Περιέγραψε πως το βαγόνι γύρισε, ανασηκώθηκε από το χτύπημα και έπεσε στο έδαφος. Η φωτιά, όπως είπε, την εμπόδιζε να απεγκλωβιστεί. Βγήκε τελευταία από το βαγόνι και, μετά από πτώση, έσπασε τον αγκώνα της.
Στο ίδιο βαγόνι βρίσκονταν τα αδέλφια Βασίλειος Μηνάς και Αικατερίνη Μηνά. Η Αικατερίνη Μηνά μίλησε για έναν κρότο, για τη φωτιά που έβλεπε να έρχεται και για ουρλιαχτά μέσα στον πανικό. Ανέφερε ότι υπήρχαν άνθρωποι αναίσθητοι, ενώ άλλοι προσπαθούσαν να βοηθήσουν. Ο Βασίλειος Μηνάς κατέθεσε ότι οι επιβάτες έφτιαξαν στρώμα από βαλίτσες για να πηδήξουν από το βαγόνι. «Μας ένοιαζε να φύγει ο κόσμος από τη φωτιά», ανέφερε.
Η Σταυρούλα Καψάλη, επιβάτιδα του έκτου βαγονιού, κατέθεσε ότι άνθρωποι προσπαθούσαν να σπάσουν τα τζάμια, επειδή η πόρτα δεν άνοιγε αμέσως. Κατά την κατάθεσή της, καπνός άρχισε να μπαίνει στο βαγόνι και η πόρτα άνοιξε έπειτα από 5 έως 10 λεπτά. Ο Κυριάκος Μπουσνάκης, που επέβαινε στο πέμπτο βαγόνι, περιέγραψε έναν μεγάλο κρότο, τραυματισμό στο κεφάλι και στο γόνατο και φωνές ανθρώπων που έλεγαν «θα πεθάνουμε».
Η Ευδοκία Τσαπάρη, από το τρίτο βαγόνι, κατέθεσε ότι προηγήθηκαν δύο έντονα φρεναρίσματα και στη συνέχεια το τρένο άρχισε να σέρνεται. Περιέγραψε σπασμένα τζάμια, καπνό, σκόνη και έλλειψη φωτισμού, ενώ άκουγε ανθρώπους να φωνάζουν «βοήθεια, βγάλτε μας, έχουμε εγκλωβιστεί». Όπως είπε, αυτές οι κραυγές δεν θα σβηστούν από τη μνήμη της.
Η Καλλιόπη Παναγιωτίδου, επίσης από το έκτο βαγόνι, μίλησε για πυκνό μαύρο καπνό και αποπνικτική ατμόσφαιρα. Κατέθεσε πως «δεν υπήρχε καμία βοήθεια από κανέναν» και ότι οι επιβάτες έφτιαξαν ανθρώπινη αλυσίδα για να βοηθήσουν κόσμο να ανέβει στον δρόμο. Οι καταθέσεις δεν απαντούν από μόνες τους σε όλο το ζήτημα της διάσωσης. Δείχνουν όμως με καθαρό τρόπο τι βίωσαν οι άνθρωποι στα βαγόνια: η πρώτη βοήθεια, μέσα στον τρόμο, ήρθε από τους ίδιους τους επιβάτες.