Στα κανάλια των επιχειρηματιών χωράνε όλοι, εκτός από όσους τους χαλάνε τη σούπα;

newsroom
✦ Τα σημαντικότερα με μια ματιά
  1. Ο συντάκτης θεωρεί ότι το ΚΚΕ, παρότι διαθέτει 21 βουλευτές και δρα σε εργατικούς αγώνες, έχει περιορισμένη παρουσία στα τηλεοπτικά πάνελ.
  2. Αποδίδει την άνιση προβολή στα συμφέροντα των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών και στην αντίθεση του ΚΚΕ προς το καπιταλιστικό σύστημα.
  3. Ζητά δημοσιοποίηση στοιχείων για προσκλήσεις και τηλεοπτικό χρόνο, υποστηρίζοντας ότι οι συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό και όλες οι απόψεις πρέπει να ακούγονται.
Τα βασικά σημεία επιλέχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης.

Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις τους ίδιους και τους ίδιους. Πολιτικούς να τσακώνονται, δημοσιογράφους να φωνάζουν και ένα σωρό αναλυτές να μας εξηγούν καθημερινά τι θα γίνει με το πολιτικό σκηνικό.

Για τον Τσίπρα και το νέο του κόμμα, που δεν έχει καν κοινοβουλευτική ομάδα, ατελείωτες συζητήσεις. Για την Πλεύση Ελευθερίας και άλλα μικρότερα κόμματα, επίσης αρκετή κουβέντα.

Το ΚΚΕ, όμως, με 21 βουλευτές, πού είναι;

Μιλάμε για ένα κόμμα που δεν το θυμόμαστε μόνο όταν έρχονται εκλογές. Είναι στα εργοστάσια, στις απεργίες, στα σωματεία, στις κινητοποιήσεις για τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τους μισθούς. Εκεί που ο εργαζόμενος παλεύει καθημερινά να τα βγάλει πέρα.

Κι όμως, όταν έρχεται η ώρα για τα τηλεοπτικά πάνελ, η παρουσία του είναι περιορισμένη.

Μήπως επειδή το ΚΚΕ δεν λέει αυτά που θα ήθελαν να ακούσουν οι ιδιοκτήτες των καναλιών;

Γιατί το ΚΚΕ δεν ζητάει απλώς να φύγει ο Μητσοτάκης και να έρθει κάποιος άλλος να κάνει πάνω κάτω τα ίδια. Δεν υπόσχεται έναν καλύτερο καπιταλισμό. Λέει καθαρά ότι αυτό το σύστημα πρέπει να ανατραπεί. Παλεύει για τον σοσιαλισμό, για να περάσουν τα εργοστάσια, η ενέργεια και ο πλούτος που παράγει ο λαός στα χέρια της κοινωνίας και όχι μιας χούφτας μεγαλοεπιχειρηματιών.

Και εδώ είναι που αρχίζει η δύσκολη κουβέντα.

Τα κανάλια έχουν αφεντικά. Και τα αφεντικά έχουν συμφέροντα.

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια ανήκουν σε επιχειρηματίες που έχουν δουλειές εκατομμυρίων. Πλοία, ενέργεια, κατασκευές και ένα σωρό άλλες επιχειρήσεις.

Και θέλουν να πιστέψουμε ότι όλα αυτά δεν παίζουν κανέναν ρόλο στην ενημέρωση.

Δηλαδή, ο επιχειρηματίας που βγάζει εκατομμύρια από το σημερινό σύστημα θα χαίρεται να ακούει από το ίδιο του το κανάλι ότι αυτό το σύστημα πρέπει να καταργηθεί;

Δεν χρειάζεται φυσικά να παίρνει κάθε πρωί τηλέφωνο τον παρουσιαστή και να του λέει ποιον θα καλέσει. Υπάρχουν διευθυντές, υπεύθυνοι ενημέρωσης και άνθρωποι που αποφασίζουν ποια θέματα θα παίξουν και ποια θα περάσουν στα γρήγορα.

Και όταν βλέπεις να ανακυκλώνονται τα ίδια πρόσωπα, ενώ άλλες πολιτικές απόψεις δυσκολεύονται να βρουν χώρο, έχεις κάθε λόγο να αναρωτιέσαι τι συμβαίνει.

Δεν λέμε να μη βγαίνει ο Τσίπρας ή η Κωνσταντοπούλου στα κανάλια. Ας βγαίνουν και ας λένε τις θέσεις τους.

Αλλά γιατί να μη δίνεται αντίστοιχος χώρος και στο ΚΚΕ; Επειδή δεν συμμετέχει στο παιχνίδι του ποιος θα πάρει την κυβερνητική καρέκλα; Επειδή μιλάει για την εξουσία των επιχειρηματικών ομίλων και όχι απλώς για το ποιος θα τους διαχειριστεί καλύτερα;

Και από τηλεοπτικό πρόγραμμα; Άστα να πάνε…

Βέβαια, αν δει κανείς τι μας σερβίρουν καθημερινά τα κανάλια, δεν χρειάζεται και πολλή ανάλυση.

Κουτσομπολιό από το πρωί μέχρι το βράδυ, ξεκατινιάσματα, δήθεν συγκλονιστικές αποκαλύψεις και ατέλειωτοι καβγάδες για το τίποτα.

Ακόμη και οι πολιτικές εκπομπές πολλές φορές έχουν καταντήσει να θυμίζουν μεσημεριανάδικα. Ο ένας φωνάζει πάνω στον άλλον, ο παρουσιαστής κάνει τον διαιτητή και στο τέλος κανείς δεν κατάλαβε τίποτα.

Την ίδια ώρα, ο κόσμος πληρώνει πανάκριβα το ρεύμα, μετράει τα ευρώ στο σούπερ μάρκετ και βλέπει τον μισθό του να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.

Αλλά αυτά δεν κάνουν πάντα ωραίο τηλεοπτικό καβγά. Πιο εύκολο είναι να βάλεις δυο πολιτικούς να τσακώνονται και την επόμενη μέρα να παίζεις το ίδιο βίντεο σε δέκα εκπομπές.

Και κάπως έτσι περνάει η μέρα. Με τηλεθέαση, διαφημίσεις και πολλή φασαρία.

Η ενημέρωση δεν είναι το μαγαζί του κάθε καναλάρχη

Το θέμα δεν είναι να συμφωνούν τα κανάλια με το ΚΚΕ. Ούτε να βγαίνει υποχρεωτικά ένας εκπρόσωπός του σε κάθε εκπομπή.

Το θέμα είναι να ακούγονται όλες οι πολιτικές απόψεις, ακόμη κι εκείνες που δεν αρέσουν στους ιδιοκτήτες των σταθμών.

Και για να μη μένουμε στις εντυπώσεις, ας βγουν στη δημοσιότητα τα στοιχεία. Πόσες φορές καλούν το ΚΚΕ; Πόσες φορές καλούν τα υπόλοιπα κόμματα; Πόσο χρόνο τους δίνουν; Ποιοι δέχονται και ποιοι αρνούνται να εμφανιστούν;

Να δούμε επιτέλους τι ισχύει.

Γιατί οι τηλεοπτικές συχνότητες δεν είναι χωράφι που κληρονόμησε ο κάθε καναλάρχης από τον παππού του. Είναι δημόσιο αγαθό και η ενημέρωση αφορά όλο τον λαό.

Και ο εργαζόμενος που γυρίζει κουρασμένος στο σπίτι του έχει δικαίωμα να ακούσει κάτι περισσότερο από τους συνηθισμένους τηλεοπτικούς καβγάδες. Να μάθει τι προτείνει κάθε κόμμα για τη ζωή του και να βγάλει μόνος του συμπέρασμα.

Στο κάτω κάτω, οι μεγαλοεπιχειρηματίες μπορεί να έχουν τα κανάλια. Δεν σημαίνει ότι τους ανήκει και το μυαλό του κόσμου.

Share This Article
Μετάβαση στο περιεχόμενο
Η ΕΠΟΜΕΝΗ
Μενού
Στα κανάλια των επιχειρηματιών χωράνε όλοι, εκτός από όσους τους χαλάνε τη σούπα;