- Η δυσθρεψία είναι κλινική κατάσταση μειωμένης ή υπερβολικής πρόσληψης τροφής που οδηγεί σε απώλεια βάρους και μυϊκή αδυναμία.
- Οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών επηρεάζονται περισσότερο λόγω πολυνοσηρότητας, που περιλαμβάνει νοσήματα όπως καρδιαγγειακά και αναπνευστικά.
- Η δυσθρεψία συνδέεται με μείωση μυϊκής μάζας (σαρκοπενία), οδηγώντας σε μειωμένη λειτουργικότητα και ποιότητα ζωής στα άτομα αυτά.
Η έννοια της δυσθρεψίας είναι συνυφασμένη με τη διαταραχή της θρέψης. Είναι σύνθετη λέξη, δημιούργημα μεταφραστικού δανείου από την αγγλική λέξη ”malnutrition” και ετυμολογικά προέρχεται από τη σύνθεση τριών στοιχείων και συγκεκριμένα από το πρόθεμα δυσ- που δηλώνει δυσκολία, από το ουσιαστικό θρέψη που προέρχεται από το ρήμα τρέφω, δηλαδή παρέχω τροφή για την ανάπτυξη και διατήρηση ενός οργανισμού και από τη παραγωγική κατάληξη –ια που χρησιμοποιείται για το σχηματισμό θηλυκών αφηρημένων ουσιαστικών που δηλώνουν κατάσταση ή ιδιότητα. Σήμερα, με την λέξη δυσθρεψία αναφερόμαστε στη κλινική κατάσταση κατά την οποία η πρόσληψη τροφής είναι ελλιπής ή υπερβολική και τελικά οδηγεί σε διαταραχή της υγείας. Παρά ταύτα, στη κλινική πράξη, ο όρος δυσθρεψία είναι ταυτόσημος με μειωμένη πρόσληψη ή απορρόφηση θρεπτικών συστατικών που τελικά οδηγεί σε σημαντική απώλεια βάρους, με συνοδό μυϊκή αδυναμία και έχει ως αποτέλεσμα σημαντική μείωση της δραστηριότητας του ατόμου, η οποία οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο επιδείνωσης της μυϊκής καταβολής και της αδυναμίας που συνεπάγεται.
Γιατί η τρίτη ηλικία κινδυνεύει περισσότερο
Έτσι, η έννοια της δυσθρεψίας στη σημερινή εποχή αποτελεί σημαντικό πρόβλημα της καθημερινότητας πολλών ανθρώπων και ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους και υπερήλικες. Αφορά μεγάλες ομάδες ανθρώπων με διαταραχή θρέψης λόγω σημαντικών προβλημάτων υγείας. Ο παγκόσμιος πληθυσμός των ενηλίκων άνω των 65 ετών προβλέπεται να φθάσει 1,6 δισεκατομμύρια έως το 2050 συνοδευόμενος από την αυξανόμενη επιβάρυνση της πολυνοσηρότητας, η οποία απαιτεί σύνθετη φαρμακολογική διαχείριση. Η πλειοψηφία των ενηλίκων άνω των 65 ετών έχουν αυξημένη πιθανότητα να αναπτύξουν υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, υπερλιπιδαιμία, νεφρική ή καρδιακή ανεπάρκεια. Έτσι, το 75% των ηλικιωμένων αντιμετωπίζει προβλήματα κατάποσης, το 44% δυσκολία στη κίνηση, το 29% καρδιαγγειακή νόσο και το 24% νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος με τελικό αποτέλεσμα το 92% αυτών να έχουν ένα τουλάχιστον χρόνιο νόσημα και σε μεγάλο ποσοστό συνδυασμό 2 ή περισσοτέρων παθολογικών καταστάσεων. Γενικότερα τα νοσήματα αυτά συνοδεύονται από αλλαγή της διάθεσης, πολυφαρμακία, μείωση της όρεξης, αυξημένη μυϊκή καταβολή που επιδεινώνεται από τη λήψη φαρμάκων (π.χ. ορισμένες στατίνες), αλλαγή των διατροφικών συνηθειών προσαρμοσμένες στα υποκείμενα νοσήματα και μείωση της κατανάλωσης πρωτεϊνών. Συνακόλουθο όλων των αναφερομένων είναι η μείωση της δραστηριότητας, μείωση της μυϊκής ισχύος, απώλεια βάρους (πίνακας 1.) και σαρκοπενία. Η έννοια της σαρκοπενίας ορίζεται ως μειωμένη μυϊκή μάζα που οδηγεί σε μειωμένη μυϊκή δύναμη με αποτέλεσμα την σταδιακή έκπτωση της σωματικής απόδοσης σε καθημερινές δραστηριότητες. Συνεπώς, στην έννοια της δυσθρεψίας περιλαμβάνεται και η σοβαρή κατάσταση της σαρκοπενίας.
ΠΗΓΗ:documento
